Jak zorganizować ślub humanistyczny w Łodzi? 12 kroków do wymarzonej ceremonii.

Kiedy pierwsze promienie słońca wślizgnęły się przez zasłony hotelowego pokoju niedaleko Tektury Boho, Ada i Tomek już wiedzieli: to jest TEN dzień. Taki, na który czeka się długo – z ekscytacją, planami, ale też z tym lekkim motylkowym stresem, którego nie da się oszukać.

Ada zaczęła poranek spokojnie, w swoim kobiecym gronie – ze świadkową i dwiema druhnami. Był masaż pleców, żeby złapać oddech i uspokoić emocje. Był też śmiech, żarty, rozmowy i ta atmosfera, którą zna każdy, kto choć raz był w takim pokoju: trochę „wow, to się naprawdę dzieje”, a trochę „dobra, robimy to!”.

W tym samym czasie Tomek, w drugim pokoju, wybrał swój sposób na rozładowanie napięcia. Świadek, drużbowie i… FIFA. Idealnie. Trochę rywalizacji, trochę śmiechu, chwila normalności przed momentem, w którym wszystko nabiera wyjątkowej powagi.

Później przyszło to, co najważniejsze – przygotowania. Oddzielnie, ale jednocześnie. Z pomocą najbliższych. Ada w swojej przepięknej sukni wyglądała jak spokój i szczęście w jednym. Tomek w eleganckim garniturze – gotowy, żeby stanąć obok niej i powiedzieć: „to właśnie Ciebie wybieram”.

I wtedy wydarzył się jeden z najbardziej wzruszających momentów tego dnia – first look. W ogrodach przy sali. Ada i Tomek zobaczyli się po raz pierwszy w pełnej wersji „na ślub”. Bez tłumu. Bez presji. Tylko oni i emocje, które dało się poczuć nawet z daleka. Fotograf i filmowiec mieli co łapać, bo w tych spojrzeniach było wszystko: miłość, stres, zachwyt i to ciche „okej, jesteśmy tu”.

Potem nadszedł czas ceremonii.

Joanna, celebrantka, rozpoczęła ją spokojnie i ciepło, tak że wszyscy od razu weszli w nastrój. Powiedziała o miłości – ale w taki sposób, który nie brzmi jak gotowiec. Bardziej jak coś prawdziwego, bardzo ich. I od początku było wiadomo, że to będzie ceremonia, którą się pamięta.

Wejście druhen i drużbów, a zaraz za nimi Pary Młodej, wyglądało jak scena z filmu. Kwartet smyczkowy i męski wokal dodały temu momentowi elegancji, ale też czegoś bardzo wzruszającego. Takiego ciśnienia w klatce, kiedy człowiek nagle łapie, że wszystko dzieje się naprawdę.

Były też przemowy. Rodzice i świadkowie mówili o Adzie i Tomku – z czułością, czasem ze śmiechem, czasem ze łzami. Były wspomnienia, historie, i takie zdania, które trafiają prosto w serce.

A potem przyszedł czas na przysięgi.

Ada, z łzą szczęścia w oku, powiedziała:
„Tomku, obiecuję być Twoją winnicą – miejscem, z którego będziesz mógł czerpać radość każdego dnia. Nawet jeśli czasem wiatr zatrzęsie naszymi gałęziami, zawsze znajdziemy sposób, żeby nasze korzenie były jeszcze silniejsze.”

Tomek uśmiechnął się i odpowiedział:
„Ado, obiecuję być Twoim sommelierem – takim, który zawsze wybierze wino pasujące do naszego życia. Nawet jeśli przyjdzie nam pić z kieliszków pełnych wyzwań, zawsze znajdę powód, żeby wznieść toast za nas.”

I wtedy wydarzyło się coś, co nadało tej ceremonii wyjątkową symbolikę – ceremonia wina.

Joanna wytłumaczyła wszystkim jej sens:
że wino – jak życie – ma chwile słodkie i wytrawne. Że czasem jest lekko i radośnie, a czasem trudniej, cierpko, z wysiłkiem. Ale kiedy miesza się je razem, powstaje jedna wspólna historia.

Na stole obok Pary Młodej były dwa kieliszki, dwie butelki – jedno wino słodkie i jedno wytrawne – oraz pusta karafka. Ada i Tomek jednocześnie nalewali swoje wina do karafki, mieszając je w jedno. Potem napełnili kieliszki – i wznosząc toast, spojrzeli sobie w oczy w taki sposób, że goście zamilkli. To był moment, który miał w sobie coś więcej niż tradycję. Miał znaczenie.

Po toastach Joanna ogłosiła ich mężem i żoną, a sala wybuchła oklaskami.

A potem… czas na wesele.

Goście ruszyli na salę przy dźwiękach kwartetu smyczkowego, jak w jakimś marszu triumfalnym, i dokładnie tak to wyglądało: radość, energia, wzruszenie i ta świadomość, że najlepsza część dopiero się zaczyna.

Impreza trwała do białego rana – z tańcami, śmiechem, rozmowami i momentami, które zostaną z nimi na zawsze.

I tak właśnie zaczął się nowy rozdział w historii Ady i Tomka.